waarschijnlijk kennen we het allemaal wel:
momenten waarop je het nodig hebt
dan heb je het niet bij je,
heb je het niet nodig
dan heb je het steevast bij je…
Vandaag was één zo’n groot moment, speelgoed fototoestel lag nog thuis moederziel alleen en Frank zorgde voor een prachtige herfstdag, gevloek allom ( dan zeg ik steeds, vanaf nu gaat mijn speelgoed overal mee)
Omdat mijn persoonlijke raadgeefster mij op subtiele manier aangaf dat deze drie foto’s (die nu maar één foto meer is) eigenlijk niets met elkaar gemeen hebben (op hun fotograaf na dan) en ze daardoor hun kracht grotendeels verloren, verwijder ik zonder morren de twee laatste foto’s. Uiteindelijk was ik ook meer te vinden voor deze foto dan de twee andere (http://www.flickr.com/photos/26678837@N03/2958194472/ en http://www.flickr.com/photos/26678837@N03/2957352907/in/photostream/) en omdat op deze blog foto’s centraal horen te staan had mijn persoonlijke raadgeefster groot gelijk!!
Het is zo’n foto waar je kunt blijven naar kijken (enfin ik toch) die nietige pretoogjes, de lachkuiltjes, de aanstekelijke glimlach op zijn gezicht. Onbezonnen, genietend van het leven. Het was een tof model!
Ik had nog een tweede reeks van de autoloze zondag in BXL op mijn computer staan. Het was niet alleen muziekaal spectacel die dag, ook theater kwam aan bod. Sie blast, een vierman vrouw sterke groep liet een schilderij tot leven komen. Op het ritme van een mengelmoes van opera en klassieke muziek lieten deze vier vrouwen, voor zover ze lichamelijke vrijheid hadden, een ’schilderij’ tot leven komen. Het was iets apart, beetje vernieuwend, maar bovenal, zeer goed!
In tegenstelling tot de reeks van selah sue, was het hier opboksen tegen de beperkingen van mijn toestel. Een heel donkere ruimte, weinig bewegingsruimte, geen flits willen gebruiken, het zorgde ervoor dat er heel wat ruis in de foto’s sloop.
De volledige reeks kan op mijn flickr-account bekeken worden:http://www.flickr.com/photos/26678837@N03/
Het was zaterdag morgen. Met een overladen fiets (net niet zo erg zoals je soms ziet in de ‘verre’ landen) was ik op weg naar het dichtsbijzijnde bos, onder het motto: het dichtste is nog ver genoeg. Onderweg had ik al het gevoel het beste gemist te hebben van die morgen. De ochtendneven was al weg, ik hoopte nog dat deze in het bos iets langer bleef hangen, maar mijn wensen zijn niet aanbeden. Dan maar foto’s zonder nevel…
zal de volgende keer vragen aan Frank of ie de nevel iets langer kan laten hangen…
497 Foto’s werden er ingestuurd om mee te doen aan de fotowedstrijd van jeugdwerknet. Maar het heeft niet mogen zijn, gewonnen heb ik niet, wel zat ik bij de laatste 20 finalisten. 20 van de 500 is natuurlijk ook niet nx. Het moet ergens beginnen, het smaakt in ieder geval naar meer.
de volgende foto heeft de ‘finale’ gehaald
commentaren die de jury erbij plaatste:
“Mooie tegenlichtopname. Mooie kadraage. In de blik van de jongen kan je zelf invullen wat hij denkt over het zomerkamp.
Luc Andries”
ook een dikke proficiat aan de winnaar (204e FOS de tortels), hun inzending was een sublieme moment. dikke pluim!
ga ook eens kijken op de site naar de andere finalisten: http://www.jeugdwerknet.be/kampfoto/finalisten/2008
